از خواست اخراج جمهوري اسلامي از آي ال او كوتاه نمي آييم!

در حاشيه توصيه مهدي كوهستاني نژاد

ناصر اصغري

خواست اخراج جمهوري اسلامي از مراجع بين المللي و بطور مشخص خواست اخراج اين رژيم و مترسك هايش (خانه كارگر و شوراهاي اسلامي كار) از سازمان جهاني كار (ILO) يك خواست اصلي كارگران ايران بوده است. در سال هاي اخير بطور مشخص اعتراض به ILO براي پذيرفتن جمهوري اسلامي از جانب كارگران و تشكل ها و محافل كارگري ابعاد وسيعتري بخود گرفته است. فقط كافي است كه به اعتراضات آنها، از سنديكاي كارگران شركت واحد گرفته تا محافل كارگري در پتروشيمي ها و ايران خودرو و كميته پيگيري و اتحاديه آزاد كارگران ايران و غيره در حول و حوش ژوئن سال‌هاي اخير نگاهي بياندازيد تا شاهد اين اعتراض بشويد. حزب كمونيست كارگري ايران سال‌ها قبل از اين، به حضور جمهوري اسلامي در نشست هاي بين المللي اعتراض كرده است و در ژوئن گذشته كمپين وسيعي براي رساندن صداي اعتراض كارگران ايران به گوش شركت كنندگان در اين نشست ILO را سازمان داد و جلو برد. بطور مشخص در دو سه سال گذشته همزمان با نشستهاي اين سازمان فعالانه كمپين راه انداخته و حتي فعالين حزب در كنفرانس وارد شده اند و حرف خود را به گوش همه نمايندگان رسانده اند و با پخش نامه‌هاي اعتراضي كارگران در بين نمايندگان، از بلندگوي اين نشست استفاده كرده و صداي اعتراض جامعه را به گوش نمايندگان و دست اندركاران اين نهاد رسانده است.

قصد اين يادداشت توضيح و تكرار آن اخبار نيست. آنچه مرا بر آن داشت كه در اين باره اين يادداشت را بنويسم، نوشته اي از مهدي كوهستاني نژاد است كه در آن رسما خواسته است كارگران از اين اعتراض دست بكشند. وي در نوشته اي تحت عنوان "ضرورت ارتباط جنبش كارگري ايران با نهادهاي بين المللي كارگري" مي نويسد: "در اين مقطع طرح خواست اخراج ايران از اين سازمان (منظورشان ILO است) پيشنهاد اصولي نيست بلكه بايد بجاي نمايندگان غيرواقعي كارگري از وجود نمايندگان الترناتيو واقعي كارگري صحبت شود و حمايت جدي از اينكار براي طرح مسائل و مشكلات واقعي جنبش كارگري ايران در دوره حاضر در نبود نهادهاي مناسب بين المللي از اين امكان بايد به بهترين وجهي استفاده شود." ايشان نه در پاراگرافهاي قبل از اين توصيه و نه بعد از آن دليلي براي نشان دادن "غيراصولي بودن" اين خواست نداده است. اما روشن است كه رسما دارد جواب كارگران و حزبشان، حزب كمونيست كارگري را مي دهد! حتي زماني نه چندان دور دوستانش در "اتحاد بين المللي در حمايت از کارگران در ايران" هم آكسيون جلوي دفتر ILO برگزار مي كردند و خواهان اخراج جمهوري اسلامي از اين نهاد مي شدند. واقعا اين مي تواند براي هر كسي، حتي دوستان سياسي مهدي كوهستاني نژاد جاي سئوال باشد كه چرا نمي شود در عين حالي كه خواهان حضور نمايندگان واقعي كارگران در چنين نشستي بود، در عين حال به اين نهادها فشار آورد كه رژيمي كه سه دهه اعتراضات كارگري را سركوب كرده، رهبران و فعالين كارگري را زندان، تبعيد و اعدام كرده است؛ رژيمي كه كل كارگران اين جامعه را زير خط فقر نگه داشته و دستمزد بخش زيادي از آنها را ماه‌ها و سال‌ها نمي پردازد؛ رژيمي كه در آن زن انسان محسوب نمي شود؛ رژيمي كه بقاء خود را در اعدام هر روزه جوانان مي بيند؛ و هزار و يك مسئله ديگري كه هر انسان باشرف و امروزي را متحير خواهد كرد، چنين رژيمي بايد از يك نهاد بين المللي اخراج شود؟!

مهدي كوهستاني نژاد مي گويد كه خواهان فرستادن نمايندگان آلترناتيو واقعي كارگري به جاي مطالبه اخراج جمهوري اسلامي از ILO باشيم. مي گويد كه "اين نمايندگان مي روند آنجا و وضعيت طبقه كارگر را به اطلاع نمايندگان در كنفرانس مي رسانند. و خانه كارگري ها را سر جايشان مي نشانند؛ كه اگر آنها خواستند چيزي بگويند اين نمايندگان واقعي كارگري بلند مي شوند و جوابشان را مي دهند." اما اين را هم نبايد از ايشان پذيرفت. عليرضا ثقفي، كه نماينده مهدي كوهستاني نژاد است و با پا در مياني كنگره كار كانادا كه مهدي كوهستاني نژاد از كارمندان بلند پايه آن است، به نشست سالانه ILO مي رود. اما عليرضا ثقفي در گزارش خود كه بسيار جلوتر از نوشته مهدي كوهستاني نژاد منتشر شده بود، مي گويد كه به گفته گاي رايدر، دبير ITUC، تحت فشار جمهوري اسلامي ايشان را فقط بعنوان مهمان (visitor) بدون حق حرف زدن دعوت كرده بودند. بايد از مهدي كوهستاني نژاد پرسيد واقعا اين همه سياه بازي بخاطر چيست؟! اين دودزه بازي اي كه ايشان با عليرضا ثقفي راه انداخته اند در خدمت چه اهدافي است؟ اگر كسي نداند لااقل اين دو نفر كه مي دانند فعالين كارگري و ديگر مخالفين اپوزيسيون زيادي مي آيند و به عنوان مهمان در جاي مخصوص مهمان‌ها مي نشينند و در ساعات تنفس و در وقت مناسب هم با فعالين كارگري و نمايندگان اتحاديه ها تماس مي گيرند و مسائل كارگري در ايران را با آنها مطرح مي كنند. در ثاني فعال كارگري اي كه مسئله اش هم واقعا جنبش كارگر باشد منتظر نمي ماند تا در جلسه ILO بيايد و با سران اتحاديه ها و دولتها تماس بگيرد كه دولت جمهوري اسلامي چه بلائي سر كارگران ايران آورده است. مساله مهم كه مهدي كوهستاني نميخواهد متوجه شود اينست كه نفس اخراج نمايندگان جمهوري اسلامي از يك نهاد بين المللي يك قدم مهم جنبش كارگري و جنبش اعتراضي در ايران را جلو ميبرد. روشن است كه آي ال او هم به همين سادگيها تن به چنين خواستي نميدهد اما وقتي كه ما بتوانيم به كمك كارگران و تشكلهاي كارگري در سطح جهان چنين كمپيني را عملي كنيم، دنيا را متوجه كارگران ايران و خواستهاي آنها نموده ايم و اين براي امروز و آينده مبارزه كارگران بسيار مهم است. همانطور كه كمپين گسترده براي اخراج جمهوري اسلامي از سازمان ملل نقشي بسيار مهم ميتواند داشته باشد.

نمي دانم انگيزه واقعي اينها چيست، و نمي دانم چه وابستگي حزبي اي دارند. اما اين تبليغات و اين تلاشها زير ضرب خارج كردن جمهوري اسلامي از زير فشار اعتراضات است و يك سنت جان سخت "توده ايستي" است كه طبقه كارگر ايران با آن بخوبي آشناست.
١٩ سپتامبر ٢٠٠٨