siavash_d@yahoo.com

Tel.+46 70 765 63 62

سيبل آنها تظاهرات کارگران گرسنه خاتون آباد بود. اما اين تيرها به طرف طبقه کارگرى شليک شد که در چهار گوشه ايران و هر روزه در کشمکشى دائم بر سر بقا، نان، و سرنوشت امروز و فردايش ميجنگد. تير آنها سينه کارگران خاتون آباد و شهر بابک را شکافت، اما اين حمله اى به کل طبقه کارگر ايران بود که تنها اميد فرداى بهتر است. اين حمله به آرمانهاى کارگرى و ارزش و شان انسانى است که طبقه ما نسل اندر نسل با چنگ و دندان و با تلفات بيشمار براى آن تلاش کرده است. بدنبال اين واقعه سوالى موجه همه جا چرخ ميزند: کارگران نفت چکار ميکنند؟ "کارگر نفت ما، رهبر سرسخت ما"، با توجه به اهرمهاى قوى قدرت و نيروى وسيع در مهمترين صنعت کليدى ايران، در اين وضعيت که هم طبقه اى هايمان را بخون کشيدند چه عکس العملى نشان ميدهد؟ بدون شک نميتوانند سکوت کنند و هيچ بخش طبقه کارگر ايران از آنها نمى پذيرد که سکوت کنند. کشتار خاتون آباد واقعه بسيار مهمى است. اين جنايت رژيم اسلامى عليه کارگران ميتواند با عکس العمل وسيع بخشهاى مختلف طبقه کارگر کل روند اوضاع سياسى را دگرگون کند. اين واقعه ميتواند ثقل سياست و ابتکار عمل سياسى را در جامعه ايران به مراکز کارگرى منتقل کند. اين يک بزنگاه سياسى است که طبقه کارگر ايران ميتواند و بايد به نفع تحکيم موقعيت خود، براى اتحاد و تشکل خود، و براى عقب راندن دولت و کارفرماها و يک مشت انگل سرمايه دار از آن استفاده کند. داخل و خارج بايد با خاتون آباد زنجير شود. در داخل اين تلاش و عکس العمل فورى بخشهاى مختلف کارگران در صنايع بزرگ و کوچک را ميطلبد.

کارگران ايران خودرو راه را نشان دادند. جمعى از کارگران ايران خودرو با عکس العمل فورى به فاجعه خاتون آباد، پيشرو و پرچمدار وحدت اراده و منفعت طبقاتى کارگران شدند. نامه هاى جمعى از کارگران خباز سقز و جمعى از کارگران شرکت معادن سنگ آهن مرکزى ايران در بافق، جانى تازه به اين حرکت مهم کارگرى دميد. همه اين رفقاى کارگر ضمن محکوم کردن اين جنايت سرمايه داران عليه کارگران خواهان دستگيرى و محاکمه مسببين اين فاجعه شدند. اين حرکتى شورانگيز است. از نقطه نظر منافع مشترک طبقاتى اين عکس العمل بسيار طبيعى و بسيار ضرورى بود. درود بر کارگران ايران خودرو، کارگران خباز سقز، و کارگران شرکت معادن سنگ آهن بافق. اين جلوه اى از همبستگى طبقاتى و همسرنوشتى کارگران بعنوان يک طبقه واحد است که بنمايش در مى آيد. اين سوسياليسم است. اين انترناسيوناليسم کارگرى است که در هر کشور و در مبارزه هر بخش از کارگران منافع کل طبقه کارگر را دنبال ميکند و در مبارزه سراسرى کارگران منافع طبقاتى کارگر بعنوان يک طبقه جهانى را ميبيند. تنها اين سياست است که کارگر را از زير پرچمهاى غير کارگرى و منافع قسمتى بيرون ميکشد، افق ميدهد، و راه نبردهاى سرنوشت ساز را هموار ميکند. در اين شکى نيست که کل طبقه کارگر و کل جنبش آزاديخواهانه ايران با کارگران خاتون آباد احساس همدردى و همبستگى دارند و تنفرشان از اين حکومت کثيف سرمايه دارى حد و حصرى ندارد. اما اگر امروز کارگران با نام "جمعى از کارگران" اعلام موضع ميکنند، ناشى از فقدان اهرمهاى اراده جمعى است. ناشى از ممنوعيت تشکلهاى توده اى کارگران، نبود شوراهاى کارخانه و منطقه و تشکلهاى سراسرى کارگرى است. اما تجربه و سنت شورا و مجمع عمومى در ميان طبقه کارگر ايران قوى است. بيشتر مبارزات کارگرى با اتکا به مجمع عمومى و تصميم جمعى کارگران اتخاذ ميشود. مجمع عمومى بدنه و پايه شورا است و در صورت تشکيل شوراها در آينده نزديک همين روش براى اعمال اراده جمعى و مستقيم و مستمر کارگر بکار برده ميشود. بايد فورا مجامع عمومى را با دستور کار کشتار هم طبقه اى هايمان در خاتون آباد تشکيل دهيم. بايد چنان جنب و جوشى راه بياندازيم که هر تير شليک شده به سينه رفيق کارگر و گرسنه مان را به بمبى تبديل کنيم و بر سر دولت اسلامى سرمايه داران بکوبيم. بايد با اعتصابات اخطارى خواست محاکمه قاتلين کارگران خاتون آباد در دادگاهى علنى و با حضور نمايندگان منتخب کارگران را به کرسى بنشانيم. قاتلين رفقاى ما در خاتون آباد صرفا کسانى نيستند که ماشه را چکاندند و يا حکم تير دادند. کل سيستم و نظام کثيف اسلامى سرمايه داران متهم است. اما اين حرکت مشروع که خواستى توده اى است رژيم اسلامى را عقب مى نشاند و قدرت کارگران را هم به رژيم و هم به خود توده هاى طبقه کارگر و هم به کل جامعه خاطر نشان ميکند.

کارگران نفت نبايد سکوت کنند. بخشهاى مختلف کارگرى نبايد به اعلام موضع بسنده کنند. مراسمهاى يادبود اين عزيزان بايد در همه جاى ايران برگزار شود. شليک به کارگران خاتون آباد که هدفى جز ارعاب طبقه کارگر و اعلام جنگ رژيم با سلاح گرم را معنى نميدهد، بايد به هزيمت رژيم اسلامى، به تحکيم همسرنوشتى طبقاتى کارگران، به نيروى تشکل و رهبرى، و دخالت مستقل طبقاتى در شرايط متحول سياسى ايران تبديل شود. همه به کارگران نفت و صنايع بزرگ چشم دوخته اند. وقت آنست که غول طبقه کارگر و در پيشاپيش آن "کارگر نفت ما، رهبر سرسخت ما" واکنش فورى و قاطع نشان دهد.

٢٩ ژانويه ٢٠٠٤