معلمان ايران چندين سال است که براى خواستهاى بحق خود يعنى افزايش حقوقها، تسهيلات مسکن، رفع تبعيض، لغو کنترل و تفتيش در مدارس و انتخابى بودن مديران توسط معلمان، و خواستهاى ديگر مبارزه ميکنند. حکومت اسلامى نسبت به اين مبارزه بى توجه نبوده است. وزارت آموزش و پرورش و اطلاعات و پاسداران اين حکومت طى اين چند سال فعالانه در تلاش بوده اند که عليه اين مبارزه دخالت کنند، و آنرا به هر شکل ممکن به پايان برسانند. از سرکوب و دستگيرى و تهديد شروع کردند و بعد که نتيجه چندانى نداد، به وعده و وعيد متوسل شدند، نفوذى هايشان را به تکاپو انداختند که بنام معلمان اعلاميه بدهند و تفرقه بيندازند. و نهايتا وقتى با عزم معلمان براى ادامه اعتصاب و مبارزه توسط معلمان مطمئن شدند، اخيرا وعده افزايش ناچيز حقوقها را دادند اما آنرا هم به عوامل مختلف و رتبه بنديها و طبقه بنديهاى مبهم و قابل تفسيرى همچون خلاقيت و رابطه با اولياى دانش آموزان و امثال اينها گره زدند تا نهايتا از آن چيزى جز تفرقه نصيب معلمان نشود. در خلال تمام اين تلاشها تهديد و فشار البته همچنان جريان داشته و جريان دارد. ضامن ادامه مبارزه معلمان اتحاد و عزم آنها براى تحقق خواستهايشان بوده است. آنچه اينجا بايد بيش از پيش بر آن تاکيد گذاشت اينست که پشتيبانى کارگران و جوانان و دانشجويان و دانش آموزان و خانواده هاى آنها از معلمان بايد وسيع تر شود و طنين رساتر و آشکار ترى بيابد. به هر شکل ممکن بايد از معلمان پشتيبانى کرد. اين آن عاملى است که ميتواند جمهورى اسلامى را به عقب نشينى قطعى در برابر معلمان وادار کند.

در حاشيه رويدادها -انترناسيونال ۲۰ - ۸ ارديبهشت