بيش از يکماه است که کارگران پتروشيمى همچنان در پيشاپيش مبارزه عليه بيکارسازيها به اعتراضاتشان ادامه ميدهند و به انتقال خود به بخش خصوصى معترضند. اين اعتراضات هم اکنون شدت بيشترى بخود گرفته است.

تجمع اعتراضى بيش از ٦٠٠ کارگر پتروشيمى اراک در روز دوشنبه سوم آذرماه در سالن آمفى تئاتر اين مجتمع مهمترين خبر اعتراضى در هفته گذشته بود که در ميان کارگران نفت انعکاس وسيعى داشت. در اين تجمع اعتراضى رئيس پتروشيمى اراک در تجمع کارکنان حاضر شد و اعلام کرد که با توجه به قوانين مصوب هيئت مديره پتروشيمى و لزوم تداوم توليد در پتروشيمى اراک امکان پذيرفتن درخواستهاى کارگران وجود ندارد. اما اين سخنان با اعتراض شديدى روبرو گرديد و کارگران همچنان برخواستهاى خود پافشارى کردند.

طبق گزارشات بخشى از کارکنان پتروشيمى با توجه به بى تفاوتى مسئولان پتروشيمى به خواستهاى خود، تصميم گرفتند اعتصاب غذاى سه روزه اى را در هفته آينده برگزار کنند.

قابل توجه اينکه روز اول آذر ماه گروهى از کارکنان شرکتهاى پتروشيمى آبادان، اصفهان، خارک و اراک به مجلس اسلامى رفتند و اولتيماتوم دادند که اگر به خواست کارگران پاسخ مثبت و روشن داده نشود به اعتصابى متحدانه دست خواهند زد. اين حرکت اعتراضى بيش از هر چيز اتحاد و همبستگى بين کارگران بخش هاى مختلف پتروشيمى را به نمايش گذاشت.

علاوه بر پتروشيمى اکنون در ميان کارگران بخش هاى ديگر نفت در بخش خدمات و انکشاف و شرکتهاى گاز وابسته به نفت و پالايشگاه آبادان عليه سياست خصوصى سازيها و عواقب آن و نيز به اجرا گذاشته شدن بيکارسازيها صداى اعتراض کارگران بلند شده است. روز ٢٢ آبانماه صدها تن از کارگران بازنشسته آبادان در مقابل کارگزينى اين پالايشگاه تجمعى اعتراضى بر پا کردند. کارگران نسبت به عدم واگذارى خانه هاى سازمانى که به آنها وعده داده شده بود و بابت آن ٢ ميليون وديعه پرداخت کرده بودند، معترض بودند. در برابر اين توطئه کارگران به خشم آمده و دست به تجمع اعتراضى زدند و اين اعتراضات هم اکنون ادامه دارد. طبق گزارشات در پالايشگاه آبادان از ٤٠٠٠ کارگر شاغل تنها ١٨٠٠ کارگر در کار خود باقى خواهند ماند. مجموعه اين گزارشات حاکى از وجود وضعيتى انفجارى در ميان کارگران صنعت نفت است. حرف کارگران در همه جا اينست که خود را در استخدام صنعت نفت ميدانند و به لغو يکجانبه قراردادشان با صنعت نفت معترضند. کارگران خواهان تضمين امنيت شغلى خود هستند.

رژيم ميکوشد به اشکال مختلف و با انداختن تفرقه در ميان کارگران سياستهاى خود را به پيش ببرد. سياست اجراى بازنشستگى پيش از موعد، قرار دادن کارگران در مقابل راه حل و اقدام فردى و روانه شدن براى جستجوى کار به بخش هاى ديگر نفت نظير راه حلى که در مقابل کارگران پتروشيمى اراک قرار گرفت و نيز وعده و وعيد دادن و وقت خريدن همگى نمونه هايى از اين تلاشها بوده است.

واقعيت اينست که در شرايط سياسى امروز اعتراضات کارگران پتروشيمى و گسترش آن به بخش هاى ديگر صنعت نفت، جايگاه مهمى به اين مبارزات داده است. امروز در شرايطى که جامعه در التهاب و در اعتراض بسر ميبرد، کارگران نفت با توجه به نقش کليدى اى که در اقتصاد کشور دارند و با توجه به سابقه مبارزاتى شان به مثابه بخش پيشتاز طبقه کارگر، بيش از هر وقت نقش تعيين کننده اى در تغيير و تحولات سياسى جامعه دارند. از همين رو گسترش مبارزه در بخش هاى مختلف نفت هم اکنون تمام توجه جامعه را به مبارزات آنان جلب کرده است. در چنين شرايطى وظيفه خطيرى در مقابل کارگران کمونيست و فعال در ميان کارگران نفت قرار ميگيرد. امروز بهترين فرصت براى متحد شدن و سازماندهى مبارزه اى سراسرى در تمامى بخش هاى نفت و جلب همبستگى وسيع کارگرى است. برپايى مجامع عمومى منظم کارگرى به عنوان ظرف اعتراض و مبارزه کارگران، ظرف اعمال تصميم و قدرت کارگران امروز بيش از هر وقت ضرورى و عاجل است. بايد اجتماعات هر روزه کارگران را به مجامع عمومى منظم ارتقاء داد. با برقرارى تماس در ميان کارگران در بخش هاى مختلف صنعت نفت در مقابل تکه تکه شدن صنعت نفت و ايجاد تفرقه در مبارزات کارگران ايستاد. کارگران نفت در بخش هاى مختلف آن بايد همسرنوشتى خود با يکديگر ببينند و از مبارزات يکديگر پشتيبانى کنند. از جمله کارگران نفت در بخش هاى ديگر ميتوانند با دادن قطعنامه هاى حمايت با مبارزات کارگران پتروشيمى و پيوستن به اجتماعات اعتراضى آنان مبارزاتشان را تقويت و پشتيبانى کنند. بطور مثال نبايد گذاشت که کارگران پتروشيمى اراک ناچار به متوسل شدن به اشکالى چون اعتصاب غذا شوند. بهترين شکل مبارزه به ميدان آمدن هر چه بيشتر کارگران و حمابت و همبستگى وسيع کارگرى است. متوقف کردن چرخ اقتصاد جامعه و دست کشيدن از کار است. بايد به تدارک مبارزه اى متحد و سراسرى رفت. امروز همه چشمها بسوى کارگران نفت است.

۲۷ نوامبر ۲۰۰۳-۶ آذر ۸۲