سه هفته از اعتراض و مبارزه کارگران پتروشيمى در اراک، خارک و اصفهان ميگذرد و اين مبارزات همچنان ادامه دارد. اين مبارزات در اعتراض به اعلام تصميم مديريت اين شرکت مبنى بر انتقال شرکتهاى پتروشيمى خارک اصفهان و اراک به بخش خصوصى و خارج شدن کارکنان آن از چهارچوب قرارداد صنعت نفت شروع شد و تا کنون ادامه يافته است. در اين اعتراضات کارگران توانستند عقب نشينى هايى را به مديريت پتروشيمى تحميل کنند. در ١٣ آبانماه بخشيان رئيس سازمان امور ادارى پتروشيمى طى نامه اى اعلام کرد که کارکنان پتروشيمى به بخش خصوصى منتقل نخواهند شد. اما کارگران خواهان اعلام لغو رسمى اين تصميم از سوى نعمت زاده رئيس شرکت پتروشيمى شدند. با به پايان رسيدن مهلت تعيين شده، روز ٢٢ آبانماه کارگران در اراک دوباره دست از کار کشيدند و خواهان پاسخ مقامات حکومت به خواست خود شدند. مستجاب الدعوه مدير عامل پتروشيمى در ميان کارگران حاضر شد و اظهار داشت که وزير نفت با دادن يک مهلت ٤ ماهه به کارکنان پتروشيمى خصوصى شده اراک براى انتقال به ديگر شرکتهاى دولتى پتروشيمى موافقت کرده است و اجراى اين تصميم منوط به تصويب آن در هيات دولت خواهد بود.

معنى عملى اين تصميم پاس دادن کارگران به شرکتهاى ديگر پتروشيمى است تا براى خود جايى جستجو کنند. يعنى منفرد کردن کارگران براى جستجوى کارى براى خود در يکى از اين شرکتها. اما کارگران که پاسخ خود را نگرفته بودند به اعتراضشان ادامه دادند و از ميان خود ٢٠ نماينده انتخاب کردند تا بطور هر روزه و فشرده ترى خواست آنها را دنبال کنند. هم اکنون اين اعتراضات نه تنها در اراک بلکه در اصفهان و خارک نيز با شدت ادامه دارد.

اعتراض و پافشارى کارگران پتروشيمى رژيم اسلامى را در مخمصه جدى اى قرار داده است. کارخانه پتروشيمى به فروش گذاشته شده و به تامين اجتماعى واگذار شده است. اما رژيم در مقابل اعتراض کارگران در مقابل اين قرار گرفته است که چندين هزار کارگر را به شرکت هاى ديگر پتروشيمى منتقل کند. تن دادن به اين فشار به معنى پاسخگويى به تمامى کارگرانى است که در بخش هاى ديگر نفت از جمله در گاز ملى، گاز آغاجارى، پالايشگاه نفت، بخش خدمات اکتشاف نفت و فروشگاهاى زنجيره اى نفت است. پاسخ دادن به اين فشار يعنى سر آغاز اعتراضاتى گسترده تر در صنعت نفت و اين خطرى است که رژيم ميخواهد با خريدن فرصتى ٤ ماهه از کارگران و متفرق کردن کارگران پتروشيمى براى جستجوى کار خود را از تيررس آن در امان نگاهدارد.

کارگران پتروشيمى بايد با مبارزه خود مقابل توطئه رژيم براى ايجاد تفرقه در ميان آنان بايستند. مبارزه متحد کارگران پتروشيمى عليه بيکارسازيها تنها راهى است که نه تنها رژيم را در اجراى اين سياستها به عقب ميراند بلکه دامنه اين اعتراضات را به ميان کل کارگران نفت ميکشاند. مبارزه کارگران پتروشيمى امروز حرکتى است در پيشاپيش مبارزه عليه بيکارسازيها. مبارزه کارگران پتروشيمى نه تنها در برابر هزاران هزار کارگرى که امروز در معرض بيکارسازى قرار دارند راه ميگذارد بلکه الگويى است براى تمامى کارگرانى که از کار بيکارشده اند.

پيروزى کارگران پتروشيمى به مبارزه عليه بيکارسازيها و عليه بيکارى، به مبارزه عليه تهاجمات هر روزه رژيم به کارگران قدرت و توان جديدى ميدهد و پتانسيل اين را دارد که کارگران نفت را متحد به ميدان بياورد. اين آن زنگ خطرى است که رژيم را به هراس انداخته است .

١٣ نوامبر ٢٠٠٣