دعوت به مراسم روز جهاني كارگر
اول ماه مه- ۱۱ اردیبهشت –روز جهانی کارگرگرامي باد! ما کارگران ایران، امروز یک پارچه و متحد، مطالبات زیر را به عنوان
حداقل خواسته های خود فریاد می زنیم و خواهان تحقق فوری این مطالبات هستیم: زنده باد همبستگی بین المللی طبقه کارگر ! کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه:
زنده باد اول ماه مه با شرکت هر چه گسترده تر در مراسم اول ماه مه یکپارچه و متحد به دفاع از حقوق انسانی خود بر خیزیم اتحادیه آزاد کارگران ایران و
کارگران یازده واحد تولیدی و خدماتی به مناسبت اول ماه مه خواهان راهپیمائی
در سطح شهر سنندج شدند اتحادیه آزاد کارگران ایران و نماینده های کارگران کارخانه های پرریس، شاهو، نساجی کردستان، گونی بافی سما، فرش غرب بافت، کارخانه شیر پاک آرا، آجر شیل، آرد فجر سنندج، نیرو رخش و کارگران خدماتی بیمارستان توحید در مورخه 30/1/88 با مراجعه به فرمانداری سنندج خواهان صدور مجوز راهپیمائی به مناسبت اول ماه مه در سطح شهر سنندج شدند. اما تاکنون فرمانداری این شهر پاسخ روشنی به نماینده های اتحادیه و کارگران کارخانه های فوق نداده است. نماینده های کارگران کارخانه های فوق واتحادیه آزاد کارگران ایران اعلام کرده اند در صورت عدم صدور مجوز برای انجام راهپیمائی در خیابانهای اصلی شهر سنندج، حق خود میدانند که مراسم اول ماه مه امسال را با راهپیمائی در سطح شهر برگزار کنند. امسال در میان کارگران شهر سنندج شور و شوق وصف ناپذیری برای برگزاری هر با شکوهتر مراسم اول ماه مه وجود دارد و کارگران کارخانه های فوق و اتحادیه آزاد کارگران ایران بر انجام راهپیمائی در سطح شهر بمثابه بدیهی ترین حقوق اجتماعی خدشه ناپذیر خود پای فشرده و اعلام نمو ده اند در صورت عدم صدور مجوز از سوی فرمانداری برای برگزاری مراسم روز جهانی کارگر، برگزاری مراسم این روز از طریق راهپیمائی در سطح شهر، اولویت اصلی آنان در گرامیداشت روز جهانی کارگر است. اتحادیه آزاد کارگران ایران- پنجم اردیبهشت ماه 88 www.ettehadeh.com k.ekhraji@gmail.com فاکس: 02144514795 *** پیش به سوی اول ماه مه آزادی اجتماعات وبرگزاری مراسم روز کارگر بدون مجوز و بدون دخالت نیروهای انتظامی و بدون دخالت دولت حق مسلم ما کارگران است. زنده باد اول ماه می روز همبستگی کارگران - جمعی از کارگران ایران خودرو اول ماه می روز جهانی همبستگی کارگران را جشن می گیریم آزادی اجتماعات وبرگزاری مراسم روز کارگر بدون مجوز و بدون نیروهای انتظامی و بدون دخالت دولت حق مسلم همه کارگران است ۱-حق ایجاد تشکل بدون دخالت دولت و نیروهای ضد کارگری ۲-حق اعتصاب واجتماع و حق آزادی بیان ۳-آزادی بدون قید وشرط فوری تمامی فعالین کارگری وزندانیان سیاسی ۴-تامین امنیت شقلی و بیمه بیکاری برای همه ۵-تامین مسکن و بیمه های اجتماعی برای همه ۶-تعین حداق دسمزد متناسب با تورم ۷-انحلال شرکتهای پیمانکاری وکارهای پکیجی ۸-لقو قرار دادهای موقت واستخدام رسمی همه کارگران زنده باد اول ماه می روز همبستگی کارگران جمعی از کارگران ایران خودرو http://khodrokar.blogfa.com/
قطعنامه مشترك اتحاديه هاي بين المللي كارگري در رابطه با روز جهاني كارگر در ايران اول ماه می ٢٠٠٩ و آزادی برای فعالان دربند اتحادیه های کارگری در ایران بیش از صد سال است که کارگران و اتحادیه هایشان در سرتاسر جهان اول ماه می، روز جهانی کارگر را جشن می گیرند. اول ماه می روزی است که کارگران پایبندی شان را برای برقراری آزادی و عدالت اجتماعی به صورت جهانی به نمایش می گذارند. اول ماه می از زمان برگزاری اولین روز جهانی کارگر در سال ١٨٩٠، به سبب وجود حکومتهایی که هنوز اجتماعات غیر رسمی را در اول ماه می ممنوع می کنند، نه تنها در تجمعات عمومی، بلکه در زندانها نیز جشن گرفته شده است. ایران یک چنین کشوری است. سالهاست که تلاش کارگران برای برگزاری تظاهرات عمومی اول ماه مه با حملات پی در پی، ضرب و شتم و حبس و زندان روبرو بوده است. در دو سال گذشته، کارگران و طرفداران حقوق زحمتکشان، به دنبال سازماندهی تجمعات اول ماه مه به شلاق خوردن در انظار عمومی محکوم شده اند. محمود صالحی، رهبر اتحادیه مستقل خبازان در کردستان ایران، به جرم تلاش برای برگزاری تظاهراتی در اول ماه مه ٢٠٠٤، به مدت یک سال در زندان بسر برد. تشکلات خانۀ کارگر و یا شوراهای اسلامی کار که از حمایت دولت برخوردارند، مراسم رسمی جشن سالیانۀ اول ماه می براه می اندازند و این مراسم را برای کارگران به شکلی طراحی می کنند تادر آن به جای پرداختن به مسائل واقعی ای که کارگران با آنها مواجه اند به صحبت در مورد مسائلی پرداخته شود که دولتمردان خواهان شنیدن آنها هستند. اما اتحادیه های آزاد کارگری در ایران غیر قانونی اند وهمواره از شرکت فعالان اتحادیه های مستقل کارگری در این مراسم جلوگیری بعمل آمده است. سرکوب اتحادیه های کارگری در ایران بطور محض، اتحادیه های کارگری در ایران تنها بخاطر جشن گرفتن اول ماه می نیست که مورد تهاجم قرار می گیرند. هرگونه گرایشی به اتحادیه مستقل کارگری با دورنمای سرکوب مواجه است. در ژوئیه ٢٠٠٨، پنج هزار کارگر شرکت نیشکر هفت تپه در شهر جنوبی شوش، پس از ٤٦ روز اعتصاب بخاطر شش ماه حقوق عقب افتاده شان، یک اتحادیه مستقل کارگری تشکیل دادند. در بیستم دسامبر، پنج تن از رهبران انتخابی این اتحادیه به جرم " به خطر انداختن امنیت ملی" و " تبلیغات ضد دولتی" در ارتباط با اعتصاب و تشکیل اتحادیه متهم شدند. بدنبال استقبال اندک از انتخابات ٢٤ فوریه ٢٠٠٩ برای شورای اسلامی کار در هفت تپه، کارکنان اتحادیه از جمله "علی نجاتی" رئیس اتحادیۀ هفت تپه مجددا دستگیر شدند. در نتیجۀ فشار همکاران و فعالان اتحادیه های کارگری در سرتاسر جهان علی نجاتی پس از ٤٥ روز بازداشت - ٣٣ روز آن در سلول انفرادی، به قید وثیقه آزاد شد. در چهاردهم مارچ، علی نجاتی و چهار تن دیگر از رهبران سندیکای کارگران هفت تپه به یک سال زندان محکوم شدند. هم اکنون منصور اسانلو و ابراهیم مددی، رهبران سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، صرفا به خاطر فعالیت های اتحادیه ای شان، در حال سپری کردن بترتیب: پنج سال و سه و نیم سال حکم زندان می باشند. در سومین دورۀ زندان اسانلو برخوردهای ناگواری با وی شده و از مداوای ضروری برای سلامتی وی سرباز زده شده است. درست قبل از تأسیس اتحادیه ها در سال ٢٠٠٥، فعالانی از جمله اسانلو بشدت از جانب اوباشان و اعضای ارگان های مورد حمایت دولت مورد حمله واقع شدند. برخی از کارگران در پی حمایت از عملکردهای اتحادیه به شکل غیر عادلانه ای همچنان از کار برکنار مانده اند. فرزاد کمانگر، معلم و فعال اتحادیه که از جولای ٢٠٠٦ در بازداشت بسر می برد، در فوریه ٢٠٠٨ به مجازات مرگ محکوم و به زندان مشهور اوین در تهران منتقل شد. همه فعالان اتحادیه ای ایران که صرفا بخاطر فعالیت های مشروع و مسالمت آمیزشان هم اکنون در زندان بسر می برند باید فورا آزاد شده و اتهامات علیه آنهایی که با خطر زندان مواجه اند بدون هیچ قید و شرطی پس گرفته شود. اول ماه می امسال افراد و سازمانها در داخل و خارج از ایران، برای آزادی این رهبران کارگری زندانی که برای ارتقاء حقوق اولیه اتحادیه های کارگری در ایران و کارگران و حقوق بشر در سطح جهان مبارزه می کنند دست به کارزار زده اند. دولت ایران قبل از اول ماه می ٢٠٠٩ و احتمالا انتخابات ریاست جمهوری در جون، در حال شدت بخشیدن به سرکوبهای خود علیه اتحادیه های مستقل کارگری می باشد. همچنانکه ما در آستانۀ اول ماه می ٢٠٠٩ می باشیم، سازمان آموزش جهانی (ایی.آی)، فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل (آی.تی.اف)، کنفدراسیون بین المللی اتحادیه کارگری ( آی.تی.یو.سی)، و اتحادیه بین المللی کارگران صنایع مواد غذایی، کشاورزی و خدمات( آی یو اف) هم پیمان مجددا مایلند که توجه جوامع بین المللی را به مبارزۀ مشترکمان در حمایت از حقوق پایه ای کارگر و اتحادیه کارگری در ایران جلب نمایند. حق تشکل کارگران، قرادادهای دسته جمعی با کارفرمایان و حق اعتصاب همچنانکه در کنوانسیون های آی.ال.او مورد تجلیل واقع شده، حقوق لازم و لاینفک انسانی اند. کارگران ایران باید آزاد باشند تا حقوقی را که کارگران در هر مکانی شایستۀ برخورداری از آنند را تجربه کنند. ما مقامات را فرا می خوانیم تا به کارگران در ایران اجازه دهند تا آزادانه برای جشن گرفتن روز کارگر به خواهران و برادرانشان در گوشه و کنار جهان بپیوندند، و خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط منصور اسانلو، ابراهیم مددی، فرزاد کمانگر و کلیه زندانیان دیگری هستیم که در حال حاضر بخاطر کوشش برای بهرمندی از حقوق پایه ای شان به عنوان کارگران و فعالان اتحادیه ها یا در زندان بسر می برند و یا با خطر زندانی شدن مواجه اند. ۲٧. آوریل . ۲٠٠۹ اتحادیه بین المللی کارگران صنایع مواد غذایی، کشاورزی و خدمات( آی یو اف) سازمان آموزش جهانی (ایی.آی) فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل (آی.تی.اف) کنفدراسیون بین المللی اتحادیه کارگری ( آی.تی.یو.سی) متن انگليسي قطعنامه مشترك اتحاديه هاي بين المللي كارگري در رابطه با روز جهاني كارگر در ايران
May Day 2009 and Freedom for Imprisoned Trade Unionists in Iran Around the world, for over one hundred years, workers and their trade unions have celebrated May Day - International Labour Day. It is the day on which workers internationally show their shared commitment to justice and freedom. Since the first International May Day in 1890, it has been celebrated in public gatherings but also in jails and prisons - for there are still governments which forbid unofficial gatherings on the first of May. Iran is one such country. For years, workers attempting public May Day demonstrations have been harassed, beaten, and jailed. For the past two years, workers and labour rights supporters seeking to organize May Day gatherings have been sentenced to public whippings. Mahmoud Salehi, leader of an independent bakers union in Iran's Kurdistan province, served one year in prison for attempting to organize a public rally on May Day 2004. The government-sponsored Workers’ House or Islamic Labour Councils organize annual official ceremonies on the first of May, designed for workers to speak about the things officials like to hear rather than the real issues they face. But free trade unions are illegal in Iran and independent trade unionists have always been prevented from joining this ceremony. Repression of trade unions in Iran But it isn’t just for celebrating May Day that trade unionists are attacked in Iran. All expressions of free trade unionism face the prospect of repression. In June 2008, five thousand workers at the Haft Tapeh Sugar Company in the southern city of Shush formed an independent trade union following a 46-day strike for the payment of 6 months' back wages. On December 20, 5 elected leaders of their union were charged with "endangering national security" and "anti-government propaganda" in connection with the strike and the formation of the union. Following a low turnout to the February 24, 2009 election to the Islamic Labour Council at Haft Tapeh, union officers were arrested again, including Haft Tapeh union President Ali Nejati. As a result of pressure from his work mates and trade unionists globally, Nejati was freed on bail following 45 days' detention - 33 of them in solitary confinement. On March 14, Ali Nejati and 4 other Haft Tapeh union leaders were sentenced to one year imprisonment. Mansour Osanloo and Ebrahim Madadi, leaders of the Union of Workers of Tehran and Suburbs Bus Company, are currently serving five-and three and a half-year sentences, respectively, solely for their union activity. In his current prison term, Osanloo has been harshly treated and denied essential medical treatment. Just weeks before the establishment of the union in 2005, activists including Osanloo were attacked severely by company thugs and members of the government-sponsored organizations. Some workers remain unfairly dismissed after supporting union actions. Teacher and trade unionist Farzad Kamangar, in detention since July 2006, was sentenced to death in February 2008 and transferred to Tehran's notorious Evin prison. All trade union activists currently imprisoned in Iran solely for their peaceful, legitimate trade union activities must be released immediately, and charges unconditionally dropped against all those facing jail. This year’s May Day Inside and outside Iran, individuals and organizations have campaigned for the release of these imprisoned workers' leaders, who are struggling for the advancement of basic trade union rights in Iran and for worker and human rights everywhere. The government of Iran is intensifying its repression against independent trade unionists ahead of May Day 2009 and the June presidential elections. As we near May Day 2009, EI, ITF ITUC and IUF again wish to draw international attention to our common struggle in support of fundamental labour and trade union rights in Iran. The right of workers to organize, to bargain collectively with employers and the right to strike are essential human rights as enshrined in the ILO Conventions. Workers in Iran must be free to exercise these rights that workers everywhere are entitled to. We call on the authorities to let workers in Iran freely join their sisters and brothers around the globe in celebrating this May Day, and we demand the immediate and unconditional release of, Mansour Osanloo, Ebrahim Madadi, Farzad Kamangar and all other Iranians currently imprisoned or facing imprisonment for attempting to exercise their fundamental rights as workers and trade unionists. April 27, 2009 International Union of Food, Agricultural, Hotel, Restaurant, Catering, Tobacco and Allied Workers' Associations (IUF) Education International (EI) International Transport Workers’ Federation (ITF) International Trade Union Confederation (ITUC)
|