پيام محمود صالحي از زندان سنندج:
خطاب به تمام کارگران و دلسوزان سازمانده و شرکت کننده
در کارزار براي رهائي صالحي و آقاي اسانلو
کنفدراسيون جهاني اتحاديههاي کارگري ITUC و فدراسيون جهاني کارگران حمل
و نقل ITF يک روز جهاني را براي آزادي من و آقاي اسالو، از رهبران سرشناس
جنبش کارگري ايران، اعلام کردهاند. من و همسرم نجيبه صميمانه از اين
اقدامات مبارزاتي تشکر ميکنيم.
همين جا لازم است عميقترين تشکرهاي خود را نثار فعالين کارگري و عزيزاني
کنيم که در شرايط سخت سياسي و اقتصادي داخل ايران با تحمل مصائب فراوان
کمپين پشتيباني از من را پيش برده و براي رهائي من و آقاي اسالو کوشيدهاند.
همچنين از اقدام "کمپين فعالين جنبش کارگري خارج از کشور" تشکر ميکنيم
که از 4 تا 11 اگوست را به عنوان هفته اعتراض مشترک براي رهائي من و آقاي
اسالو، اعلام کردهاند.
من در طي حدود سه دهه مبارزه براي احقاق حقوق کارگران و مردم در ايران
بارها در شرايط بسيار دشوار و طاقت فرسائي قرار گرفتهام. در چنين مواقعي
آنچه به من قدرت بخشيده تا در برابر ناملايمات و سختيها مقاومت کرده و به
مبارزه خود ادامه دهم اين حقيقت بوده و هست که من بخشي از يک طبقه جهاني
هستم؛ طبقه اي که هميشه و به شکلي از اشکال مشغول مبارزه براي تحقق حقوق
خود و رهائي کليه انسانها از قيد استثمار، بي حقوقي، جنگ، نژادپرستي، تخريب
طبيعت و ساير مصائب جامعه سرمايهداري بوده و هست. صف کارگران و مردم آزادهئي
که امروز، نهم اگوست 2007، در کشورهاي مختلف گرد آمدهايد تا عليه محروم
نگه داشته شدن کارگران در ايران و براي آزادي من و آقاي اسالو اعتراض کنيد
فقط يکي از بروزهاي اين واقعيت است.
همانطور که شما به خوبي ميدانيد من با يک کليه بيمار صرفا به اين خاطر
زنداني شدهام که قصد شرکت در مراسم مستقل روز جهاني خود را داشتهام. من
در اينجا بر خلاف تمام عرف انساني و بين المللي از مداواي لازم و شرايط
مناسب محروم نگه داشته شدهام چون سرمايهداران ايراني نميخواهند کارگر به
خود بعنوان يک طبقهئي فکر کند که روز جهاني دارد، سنت مبارزاتي جهاني دارد
و ميتواند بر همبستگي جهاني تکيه کند و اگر چنين کرد او را تنبيه ميکنند.
من به عنوان يکي از فعالين کارگري مفتخرم که به اين خواست سرمايهداران
ايراني گردن نگذاشته و نميگذارم و به اتکا به پشتيباني مبارزاتي همه فعالين
کارگري و مردم آزاده اين روزهاي سياه را ميگذرانم.
مبارزه براي احقاق حقوق کارگران ايران ميتواند اشکال مختلفي به خود
بگيرد. کارگران در جهان اين اشکال را در کشورهاي مختلف بکار گرفتهاند.
تجمعهاي امروز فقط يکي از اين اشکال است. من در اين گوشه زندان مي خواهم که
مبارزه براي رهائي من و آقاي اسالو اشکال موثرتري پيدا کند. چرا اين خواست
را مطرح ميکنم؟ چون معتقدم که کارگران ايران در شرايط حساس گذر از بي تشکلي
و وارد شدن به مرحله برخورداري از تشکل تودهئي هستند. در چنين شرايطي بايد
ما بيرون باشيم. آزادي ما اين اطمينان را به ميليونها کارگر خواهد داد که
ميتوانند با پرداخت هزينه کم براي احقاق حقوق خود و از آنجمله برگزاري
مراسم مستقل روز جهاني خود و ايجاد تشکل، مبارزه کنند.
از اين فرصت براي يادآوري يک مسئله استفاده ميکنم. مقامات قضائي 11 نفر
از برگزار کنندگان اول ماه مه 2007 در سنندج را به حبس و شلاق محکوم
کردهاند. کارگران عرصههاي مختلف از نفت و پتروشيمي تا خودروسازيها و
کارگران ساختماني گرفته لازم است خواستار لغو فوري اين احکام گردند. همه
فعالين جنبشهاي گوناگون ضروري است که به اين کمپين بپيوندند. کارگران دست
در دست طبيعت خالق تمام نعمات هستند. کساني که نقش مفيدي در جامعه ندارند
نميتوانند کارگر را به خاطر برگزاري روز جهاني خود مجازات کنند.
شکي ندارم که شرکت کنندگان در كمپين لغو احکام من و آقاي اسالو خواست
لغو فوري احکام شرکت کنندگان در اول ماه مه سنندج را به خواستهاي خود
خواهند افزود. خود من نيز در اعتراض به احکام کارگران اول ماه سنندج از
فردا (پنج شنبه) از ساعت ده و به مدت بيست و چهار ساعت دست به اعتصاب غذا
خواهم زد.
عزيزان و دلسوزان،
به اتکا به نيروي متشکل و مبارزاتيمان ميتوانيم حقوق خود را بدست
بياوريم و خود را از دست مصائب جامعه سرمايهداري نجات بخشيم. به اميد
آنروز.
8 اگوست 2007
محمود صالحي و نجيبه صالحزاده
|