امروز ۲۵ تیرماه در خبرها آمده بود که یکی از کارگران کارخانه شیشه سازی میرال بنام مجید اکبر زاده دست به  خودکشی زده است. علت خودکشی این کارگر ربط مستقیمی به تعویق در پرداخت دستمزدها از سوی سرمایه داران و دولت جنایتکارشان دارد. در کارخانه شیشه میرال، کارفرمای این کارخانه بیش از ۵ ماه است که دستمزد کارگران را پرداخت نکرده است. در جامعه ای که معاش انسان به کار مزدی گره خورده است، زمانی که این مزد پرداخت نشود چیزی جز مرگ تدریجی در انتظار انسان نخواهد بود. کارگری که با حقوق ناچیز خود از پس پرداخت هزینه های خوراک، پوشاک، هزینه تحصیل کودکان، کرایه خانه و آب و برق و تلفن و غیره بر نمی آید چگونه می تواند با عدم دریافت چند ماه دسترنج خود، از پس این مخارج بر آید؟ مجید اکبر زاده چند ماه کرایه خانه پرداخت نکرده بود و صاحبخانه هم پول خود را طلب می کرد. وقتی کار به تخلیه خانه رسید، مجید خود را در بن بست دید و از سر آنهمه مصیبتی که بر سرش خراب شده دست به خودکشی زد. خوشبختانه همکاران مجید به کمکش شتافتند و وی با برداشتن جراحاتی از مرگ قطعی نجات پیدا کرد. بنا به این گزارش هفته گذشته نیز کارگر دیگری بنام صفر درویشی بخاطر مشکلات ناشی از تعویق در پرداخت دستمزدها اقدام به خودسوزی کرد که وی نیز خوشبختانه با هوشیاری و دخالت همکارانش نجات یافت.

 روی آوری این کارگران به خودکشی، نتیجه بلاواسطه سیاستی ضد انسانی و جنایتکارانه است که چندین سال از سوی سرمایه دران و دولت اسلامی شان باب شده است. پرداخت نکردن بموقع دستمزد کارگران به بهانه های مختلف، بازی کردن با زندگی و جان میلیونها خانوار کارگری است. می توان درد و خشم و عمق گرفتاری امثال مجید اکبرزاده و صفر درویشی را فهمید. می توان پی برد که اینها چگونه در تنهایی خود از این همه گرفتاری که سرمایه داران و دولتشان آفریده اند به خود می پیچند و احساس ناتوانی می کنند. اما خودکشی  راه حل نیست. میلیونها کارگر امروز دارند با مشکل تعویق در پرداخت دستمزدها دست و پنجه نرم می کنند و باید برای پایان دادن به این وضع یک راه مبارزاتی و همه گیر پیدا کرد. فراخوان حزب به همه کارگرانی که دستمزدهای خود را دریافت نکرده اند این است که دسته جمعی دست همسر و فرزندان خود را بگیرید و بخیابان بریزید و حق خود را بخواهید! یک روز را برای این اعتراض دسته جمعی و گسترده اعلام کنید و همه را به شرکت در این اعتراض فرا بخوانید! راه حل نه خودکشی که در مبارزه همبسته برای تغییر این شرایط خفت آور است. سرتان را بلند نگه دارید و چشم در چشم کارفرما و حکومتیان بگویید که دیگر حاضر نیستید این رفتار بی رحمانه را بپذیرید! بگویید و از آنها بپرسید که چند نفر از آنها حاضرند ۶ یا ۸ و یا حتی ۱۲ ماه بدون دستمزد کار کنند؟ از گوشه و کنار شهر به راه افتید و در مقابل مجلس، کارخانه، اداره کار و فرمانداری و استانداری تجمع کنید و دسترنج خود را بخواهید! بخواهید که کارگران در صنایع مهم و کلیدی از خواست شما حمایت کنند و چرخهای تولید را متوقف سازند. چنان فضایی از همبستگی و اتحاد کارگری ایجاد کنید که هیچ کارگری در تنهایی خود حتی فکر خودکشی هم نکند. عدم پرداخت دستمزد کارگران جنایت است و به همین عنوان نیز نسبت به آن باید اعتراض کرد.

مرگ بر جمهوری اسلامی

زنده باد اتحاد و مبارزه کارگران

زنده باد جمهوری سوسیالیستی

حزب کمونیست کارگری ایران

۲۵ تیر ۱۳۸۴- ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۵