اعتراض عليه بيکارسازى و تعويق در پرداخت دستمزدها دو عرصه مهم در مبارزات جارى کارگران است. در زير فشرده اى از اخبار گزارش شده در اين رابطه آورده مى شود:

نساجى مازندران- کارگران اين واحد توليدى چهار ماه است که حقوقى دريافت نکرده اند. از سوى ديگر اين کارگران در سالهاى اخير با تهديد اخراج روبرو بوده اند. نساجى مازنداران زمانى ٨ هزار کارگر داشت که ٦٥٠٠ تن از آنها تا کنون بيکار شده اند. قابل ذکر است که بنا به اخبار منتشر شده، در استان مازندران ٣٨ درصد از کارگران از سال ١٣٧٤ از کار بيکار شده اند. کارگران کارخانجاتى نظير نساجى چوکا، دوخت خزر و چيت سازى بهشهر که مبارزات با شکوهى عليه اجحافات سرمايه داران و دولتشان بر پا داشتند در زمره اين واحدهاى توليدى هستند.

نساجى پارس ايران (گيلان)- مدت ٧ ماه است که دستمزدهاى کارگران اين کارخانه پرداخت نشده است و کارگران با اعتراض عليه کارفرما خواهان پرداخت فورى دستمزدهاى خود هستند. ازسوى ديگر شمارى از بازنشستگان اين شرکت براى دريافت حق سنوات خود اقدام کرده اند.

فيروز الکتريک نيشابور- کارفرماى اين کارخانه رندانه از يکطرف کارگران را اخراج مى کند و از طرف ديگر با استخدام کارگر قراردادى از پرداخت حقوق کارگران امتناع مى کند. کارگران مذکور مجبور مى شوند که قرارداد سفيدى را امضاء کنند و در طول ماه دستمزد ناچيزى به آنها پرداخت مى گردد؛ اما بمحض اينکه کارگران خواستار حقوق کامل خود مى شوند از کار اخراج مى گردند. بنا به خبر در طول ١٥ سالى که از فعاليت اين شرکت مى گذرد حقوق کارگران تمام و کمال پرداخت نشده است.

تنها راه مبارزه با اخراج، تاخير در ُپرداخت دستمزدها و يا نپرداختن دستمزدها و ديگر اجحافات سرمايه داران، اتحاد و مبارزه متشکل کارگران است. کارفرمايان با قراردادن شمشير اخراج بر سر کارگران سعى مى کنند صفوف آنها را تضعيف کنند و کارگران را به تن دادن به شرايط کار ضد انسانى وادارند. پاسخ اقدامات رذيلانه و سودجويانه کارفرمايان بايد با اتحاد و همبستگى کارگران پاسخ گيرد. اين نه فقط رمز موفقيت کارگران در عقيم گذاشتن تعديات سرمايه داران است که يک شرط لازم براى گذار از حالت تدافغى به مبارزات تعرضى تر کارگران براى طلب کردن خواستهاى مهم و اساسى خود همچون افزايش دستمزدها و بيمه بيکارى مکفى است.

حزب کمونيست کارگرى ايران

٢٦ بهمن ١٣٨٢- ١٥ فوريه ٢٠٠٤